Toch een soort verjaardag

///Toch een soort verjaardag

Toch een soort verjaardag

Ik begon een avontuurtje
met een stoeprand,
kuste het asfalt.

Een bezorgde mevrouw vroeg:
‘gaat het wel goed?’
Haar hondje blafte naar het bloed.

Later bloedde ik in haar auto
en op de eerste hulp.
Verpleegsters omhelsden me.

Ik was zielig.
Ik was heel zielig.
Ik was heel erg zielig.

Gezicht kapot,
knie kapot,
schouder kapot.

Revalidatie,
operatie,
revalidatie.

13 mei
Twee jaar later.
Ik denk dat ik vandaag maar binnen blijf.

Door |2018-05-13T11:26:13+00:00zondag 13 mei 2018|Categorieën: Gedichten|Tags: , |0 Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.